ابراهیمی، زهرا(۱۳۸۰). تاملی بر قوانین مدنی. زنان، 3(۱۰)، ۲۶-۲۷.
اسلامی، محمد(۱۳۸۳). «زنان، توسعه و حقوق بشر» در زنان و توسعه. تهران: انتشارات دانشگاه شهید بهشتی.
بیتهام، دیوید(۱۳۷۹). دموکراسی چیست (ترجمه شهرام نقش تبریزی). تهران: انتشارات ققنوس.
بیتهام، دیوید، و بویل، برایان(۱۳۸۹). دموکراسی و حقوق بشر (ترجمه محمدتقی دلفروز). تهران: انتشارات طرح نو.
خورشیدی آزاد، مهدی؛ حضرتی صومعه، زهرا، و ودیعه، ساسان(1401). بررسی جامعه‌شناسی موانع ساختاری توسعه در ایران بعد از انقلاب اسلامی. جامعه‌شناسی سیاسی انقلاب اسلامی،3(2)،219-244.
صفایی، رضا؛ پوستین‌چی، زهره؛ کشیشیان سیرکی، گارینه و نبوی، سید عبدالامیر(1401). بررسی جامعه‌شناختی مشارکت سیاسی زنان (مطالعه موردی ایران پس از انقلاب و افغانستان و عربستان). جامعه‌شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 3(4)، 209-231.
سیدی، فرانک(1400). بازتولید پرسمان مشارکت سیاسی ـ اجتماعی زنان در گفتمان انقلاب اسلامی. جامعه‌شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 2(2)، 7-28.
شفیعی، مریم؛ شیرخانی، علی و ترابی، محمد(1400). انقلاب اسلامی، مردم‌سالاری دینی و مشارکت سیاسی زنان. جامعه‌شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 2(3)، 101-126.
موسوی، سید محمدرضا(1404). توسعه‌نیافتگی سیاسی در ایران معاصر: واکاوی گسست‌های فرهنگی. جامعه‌شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 6(1)، 53-69.
توسلی، غلامعباس(۱۳۹۳). زنان باید در مسابقه کشف استعداد و توانمندی قرار گیرند، [مصاحبه‌کنندگان: زهرا محمدزالی و طاهره حضرتی]. پیام ابراهیم، (۳)، ۸.
شادی‌طلب، ژاله(۱۳۸۱). توسعه و چالش‌های زنانه ایران. تهران: نشر قطره.
شجاعی، زهرا(۱۳۸۴). هشت سال کار برای زنان. زنان، 14(۱۲۱)، ۲۰.
صادقی، سهیلا، و همکاران(۱۳۹۵). تحلیل گفتمان سه دوره اجرایی جمهوری اسلامی ایران در زمینه وضعیت اجتماعی زنان. مطالعات الگوی پیشرفت اسلامی و ایرانی، (۷)، ۵۱.
صادقی، فاطمه(۱۳۸۳). در جستجوی دولتی از آن خود: بحران نمایندگی سیاسی و انتخابات ۲۲ خرداد. گفتگو، (۵۴)، ۳۳.
صادقی، فاطمه(۱۳۸۵). سیاست‌زدایی از جامعه مدنی: تجربه سازمان‌های غیردولتی در دوره اصلاحات. گفتگو، (۴۷)، ۵۱.
علاءالدینی، پویا و رضوی، محمدرضا(۱۳۸۳). وضعیت مشارکت و اشتغال زنان در ایران. رفاه اجتماعی، (۱۲)، ۵۶.
عباس‌نیا، اکرم و مصفا، نسرین(۱۳۹۰). مشارکت سیاسی زنان در جمهوری اسلامی ایران در پرتو نظریه توانمندسازی زنان در دوره ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۴. زن: حقوق و توسعه، (۱)، ۸.
کتابی، محمود، و همکاران(۱۳۸۱). نظریه مبادله و مشارکت سیاسی زنان در مراکز شهری استان اصفهان. ۹(۱۹)، ۳۶.
کولایی، الهه(۱۳۸۲). زنان در عرصه عمومی: مطالعه موردی جمهوری اسلامی ایران. دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، (۶۱)، ۲۱۸.
کریمی‌مله، علی و ذوالفقاری، وحید(۱۳۹۸). درآمدی بر جامعه‌شناسی سیاسی رفتار رأی‌دهی. تهران: نشر نگاه معاصر.
مرکز امور مشارکت زنان. (۱۳۸۲). زنان در آیینه اصلاحات. تهران: انتشارات برگ زیتون.
محمودیان، حسین(۱۳۸۴). ماهیت نامتجانس بهبود موقعیت زنان در ایران. پژوهش زنان، (۲)، ۱۱۸.
محمدی، رحیم(۱۳۹۴). تجدد ایرانی. تهران: انتشارات تمدن علمی.
محمدی، رحیم(۱۳۹۸). گفتمان‌های جامعه ایرانی. تهران: انتشارات نقد فرهنگ.
ملاابراهیمی، عزت، و همکاران(۱۳۹۲). جایگاه ایران در میان کشورهای منطقه خاورمیانه و آسیای مرکزی در افق ۲۰۱۵. زن در فرهنگ و هنر، 1(۳)، ۳۴۶.
هلد، دیوید(۱۳۶۹). مدل‌های دموکراسی (ترجمه عباس مخبر). تهران: انتشارات روشنگر.
امانی، شهربانو، زنان مجلس نهم می گفتند زنان در خانه نشینند، روزنامه آرمان، 19/8/1395
بهرام نژاد، زهرا، نرخ حضور اجتماعی زنان در گذرسه دولت، روزنامه ایران، 31/6/1395
بنی یعقوب، ژیلا، زنان در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی، به آدرس منبع اینترنتی Zhila.eu.com/spip-php?article322 ، شهریور1384
نجاتی، محمدحسین، گام اجرایی تحت شورای تحول و ارتقای علوم انسانی، روزنامه شرق، 3/3/1391
صادقی، فاطمه، طرح احمدی نژاد باعث خانه نشینی زنان شد، سایت بهار به آدرس اینترنتی: Baharnews.ir/news/82552 ، 9/4/1394
زن در گذر سه دولت، تاریخ بنگرید به سایت mehrkhane.com/fa/news/7056، 7/3/1392
معاونت امور زنان و خانواده.vomen.gov.ir/cat/508))
Arendt, H. (1958). The human condition. New York, NY: University of Chicago Press.
Kyriacou, A. (2008). Defining accountability. Retrieved from https://www.researchgate.net/publication/242283510
Bovens, M., Ferlie, L., & Pollitt, C. (2005). Public accountability. In E. Ferlie, L. E. Lynn Jr., & C. Pollitt (Eds.), The Oxford handbook of public management (pp. 182–208). Oxford, UK: Oxford University Press.
Christensen, T., & Lægreid, P. (2001). New public management: The transformation of ideas and practice. Aldershot, UK: Ashgate.
Özoğul, T. T., Kok, M., Van den Hurk, S. B. (2019). Court-changing public accountability mechanisms in the governance of Dutch urban regeneration. European Planning Studies, 27(1), 11–29. https://doi.org/10.1080/09654313.2018.1529148
Chirwa, D. M., & Nijzink, L. (2012). Accountable government in Africa: United Nations University Press. Cape Town, South Africa: UCT Press.
Schlenker, B. R., Britt, T. W., Pennington, J., Murphy, R., & Doherty, K. (1994). The triangle model of responsibility. Psychological Review, 101(4), 632–652. https://doi.org/10.1037/0033-295X.101.4.632
Shahidi, H. (2004). Journalism in Iran: From mission to profession. London, UK: Routledge.
Haeri, S. (2009). Women, religion, and political agency in Iran. In A. Gheissari (Ed.), Contemporary Iran (pp. 139–161). Oxford, UK: Oxford University Press.
Odugbemi, S., & Lee, T. (2011). Accountability through public opinion. Washington, DC: The World Bank.
