جامعه شناسی سیاسی انقلاب اسلامی

آسیب شناسی مبارزه با تبعیض طبقاتی بعد از انقلاب اسلامی ایران

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

اصغر عالمیان 1
مسعود راعی 2
غلامحسین مسعود 3

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، گروه حقوق، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

2 استاد، گروه حقوق، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران

3 استادیار، گروه حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران

چکیده
انقلاب اسلامی ایران، نهضتی مردمی ـ اسلامی است که اهداف مهمی را برای پیشرفت انسان و جامعه دنبال می کند. گرایش به تبعیض طبقاتی می تواند هستی پذیری برخی از مقاصد متعالی جمهوری اسلامی را با چالش مواجه کند. تمایل به تجمل گرایی، در لایه هایی از صاحبان قدرت، می تواند نوعی از حکمرانی غیر علوی را به نمایش گذارد و مشی غیر الهی و غیر مردمی این سبک از رفتار قادر است مشکلاتی را در مسیر تحقق اهداف انقلاب اسلامی ایجاد کند. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و بررسی دیدگاه ها، سعی در بازشناسی آسیب های گرایش به تبعیض طبقاتی دارد. ارائه تعریفی مشخص از اشرافیت و کاوش راهی برای رفع این آفت و اجتناب از آن؛ از گذرگاه فرهنگ سازی عمومی، توسعه نظارت مردمی و رسانه ای و جایگیری عنصر ساده زیستی، به عنوان یکی از مولفه های اصلی برای حضور در سمتهای جمهوری اسلامی، از جمله اهداف این پژوهش است. ضعف عملکرد نهادهای متولی ازجمله قوه مقننه، قوه مجریه، قوه قضاییه و نهادهای حاکم و همچنین دخالت افراد ذینفوذ و جناح های سیاسی در امر برخورد با تبعیض طبقاتی و اکتفای صرف به سخنرانی، از مهمترین علل رشد تبعیض طبقاتی در جمهوری اسلامی است.

کلیدواژه‌ها

جمهوری اسلامی
تبعیض طبقاتی
عدالت اجتماعی
فساد
امنیت ملی

عنوان مقاله English

The Social Pathology of Fighting against Class Discrimination after the Iranian Islamic Revolution

نویسندگان English

Asghar Alemian 1
Masoud Raei 2
Gholamhossein Masoud 3
1 Ph.D. Student in Public Law, Department of Law, Najafabad Branch, Islamic Azad University, Najafabad, Iran
2 Professor, Department of Law, Najafabad Branch, Islamic Azad University, Najafabad, Iran
3 Assistant Professor, Department of Law, Najafabad Branch, Islamic Azad University, Najafabad, Iran,
چکیده English

The Islamic Revolution is a public-Islamic movement that follows important goals for the progress of man and society. The tendency toward class discrimination can challenge the entity of some supreme purposes of the Islamic Republic. The inclination to luxury orientation among some layers of authorities can demonstrate a type of non-Alavi ruling and the non-divine and non-popular policy of this behavior style can create some problems for the realization of the Islamic Revolution’s objectives. The present study aims to recognize the harms of the tendency toward class discrimination using a descriptive-analytical method and reviewing the available opinions. Provision of a specific definition of aristocracy and exploration of a way to obviate and avoid this defect through a public culturalization and development of the public and media supervision as well as the infusing the element of simple lifestyle as one of the main components to get any position in the Islamic Republic, are among the objectives of the present study. The weak performance of the responsible institutions, such as the legislature, the executive, the judiciary, and the governing institutions, as well as the involvement of influential people and political factions in fighting against class discrimination, and mere reliance on speeches, are among the most important causes of the growth of class discrimination in the Islamic Republic.

کلیدواژه‌ها English

Islamic Republic
class discrimination
social justice
corruption
national security
اسلام پناه، مهــدی و آزادی، مسعود (1395). «توسعه فرهنگ اشرافی گری و تجمل خواهی زمینه ساز فساد اداری و اقتصادی»، چهارمین همایش علمی پژوهشی علوم تربیتی وروانشناسی، آسیب های اجتماعی و فرهنگی ایران.
اسماعیلی، حمیدرضا (1389). شورش اشرافیت بر جمهوریت، تهران: انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
اشرفی، عباس (1392). «اشرافیگری، سبکی ناپسند برای زندگی (با تأکید بر بیانات مقام معظم رهبری)»، فرهنگ مشاوره و روان درمانی، 4(13): 143-164.
افتخاری، علی اصغر (1380). «نگاهی جامعه شناسانه به مقوله اشرافیت در دو دهه پس از پیروزی انقلاب»، پژوهش های اجتماعی اسلامی، 31(1): 44-56.
آنتونی، گیدنز (1376). جامعه‌شناسی، ترجمه منوچهر صبوری، چاپ سوم، تهران: نشر نی.
بشارت، منصور (1396). «آسیب اشرافیت گری بر نظام جمهوری اسلامی»، پایگاه تحلیلی بصیرت.
پورعزت، علی اصغر، بهار (1386). «خط مشی گذاری دولتی برای تحقق عدالت اجتماعی»، ماهنامه اندیشه مدیریت راهبردی، 1(2): 78-96.
ثلاثی، محسن (1392). سامان سیاسی در جوامع دستخوش دگرگونی، نویسنده سموئل هانتینگتون، تهران: انتشارات علم.
حسینی خامنه‌ای، سید علی (1387). خطبه‌های نماز جمعه تهران.
حسینی خامنه‌ای، سید علی (1388). بیانات در دیدار مردم چالوس و نوشهر.
حسینی خامنه‌ای، سید علی (1395). بیانات در دیدار اقشار مختلف مردم.
حسینی خامنه‌ای، سید علی (1396). نشریه خط حزب الله.
حسینی خامنه‌ای، سید علی (1397). بیانات در دیدار مدیران و کارکنان وزارت اطلاعات.
ربیعی، علی (1389). «شکاف درآمدی، دغدغه امنیتی کشورهای در حال گذار؛ مطالعه موردی ایران»، فصلنامه راهبرد، 19(57): 162-157.
رضایی، محمدحسین (1397). اشرافیگری ، تهران: چاپ اول، انتشارات: موسسه مستشهدین وصال.
رفیع پور، فرامرز (1377). آناتومی جامعه، یا سنه الله: مقدمه ای بر جامعه شناسی کاربردی، تهران: انتشارات کاوه.
رکابیان، رشید (1400). «آسیب‌شناسی‌ ارتجاعِ انقلاب‌ اسلامی در اندیشه سیاسی مقام معظم رهبری (مدظله العالی)»، جامعه شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 2(4): 7-27.
شجاعی، جبار (1397). زیست اشرافی از منظر قرآن، نشریه مهدی موعود، شماره 207 و 208.
شفیعی‌فر، محمد (1384). دموکراسی و عدالت اجتماعی با تأکید بر قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه مطالعات راهبردی، 8(27): 49-79.
شیخ، محمدعلی (1364). ابن خلدون، برداشت و گزیده ای از مقدمه ابن خلدون، تالیف؛ آلبرت نصری نادر، تهران: دانشگاه شهید بهشتى.
علویان، مرتضی و ذکریاپور، سعید (1400). «واکاوی جایگاه شفافیت در حکمرانی شایسته، مبتنی بر اندیشه آیت الله خامنه‌ای(مدظله العالی)»، جامعه شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 2(3): 53-79.
علی کنی، ابراهیم (1394). جامعه و حکومت، نویسنده رابرت موریس مک آیور، تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب.
فاخری، حجت (1378). مفهوم اشرافیگری در قرآن، پایگاه تحلیلی فرهنگ سدید.
فرجی، فروغ (1368). «فساد اداری در ایران»، سومین همایش بسترهای فساد مالی و اداری در نظام حقوقی ایران با رویکرد اصلاح و توسعه نظام حقوقی، میبد.
فرمهینی فراهانی، محسن و ابوالقاسمی، محمدجواد (1384). پژوهشی در آسیب شناسی توسعه فرهنگ دینی با نگاه به دو دهه گذشته، چاپ اول، تهران: موسسه فرهنگی هنری عرش پژوه.
فیض‌الاسلام اصفهانی، علی‌نقی (1368). ترجمه و شرح نهج البلاغه (فیض الاسلام)، تهران: سازمان چاپ و انتشارات فقیه (تالیفات فیض الاسلام).
قرشی، سید مهدی؛ ابراهیمیان، حجت الله و رنجبر، مقصود (1400). «چالش جهانی شدن برای نظریۀ حقوق شهروندی در گفتمان انقلاب اسلامی و قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران»، جامعه شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 2(4): 145-164.
کاظمی، احسان؛ مکرمی پور، محمدباقر و علیپور، امیرمهدی (1399). «بررسی روی کار آمدن دولت مطلقه رضاخان براساس نظریه اسپریگنز»، جامعه شناسی سیاسی انقلاب اسلامی، 1(4): 1-27.
مهدوی یگانه، مرتضی (1364). «خروش علوی علیه اشرافیگری»، ماهنامه موعود، شماره 162 و 163.
موسوی الخمینی، سید روح الله  (1357). صحیفه امام خمینی(ره)، جلد ششم، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی.
میرحسینی، علیرضا (1397). «اشرافیگری خطر بزرگ اجتماعی»، روزنامه کیهان، شماره 21969.
میرعمادی، سید احمد (1390). اقتصاد در اسلام، چاپ اول، قم: انتشارات باقیات.
نقیبی، فاطمه (1386). «عوامل سقوط و انحطاط حکومتها از دیدگاه نهج البلاغه»، فصلنامه ندای صادق، شماره بیستم.
هاشمی، سید محمد (1378). حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، جلد اول: اصول و مبانی کلی نظام، چاپ دوم، تهران: انتشارات دادگستر.

صفحه اصلی

راهنمای نویسندگان

ارسال مقاله

داوران

تماس با ما